سلام!

من دوباره اومدم.همه ش تقصیر این آبجی زهراس دیگه!همه ش درس داره.

امروز هم یه امتحان داده و دیگه بهم قول داده که وبلاگمو آپ کنه.

آخرای اسفند بابایی به خاطر کارش رفت ماموریت و تا آخر خرداد قرار نیست بیاد.عید 90 دومین عید زندگی من و اولین عید بدون بابایی بود.ازم که می پرسن بابا کجاست میگم «بابا!دردر!»

همه ی عید رو رفتیم سراب.لحظه ی سال تحویل من خواب بودم.ولی فردا صبح با مامانی کلی رفتیم عید دیدنی.به من خیلی خوش گذشت،ولی اگه بابایی بود خیلی بیشتر تر خوش می گذشت.

روزای آخر عید مریض شدم.آبجی عطیه هم مریض شد.مامانی هم همین طور.همه مون با هم سرما خوردیم.یه روز قبل از سیزده به در با عموجون اومدیم تهران.

سیزده به در رفتیم همون پارکه که نزدیک خونه مونه و یه رودخونه هم داره.اون قدر شلوغ بود!کلی آدم اون جا بود.یه عالمه هم نینی!من یه عالمه پاستیل خوردم!به به!

تو این مدتی که آبجی وبلاگمو آپ نمی کرد یه عالمه کار جدید یاد گرفتم.

یاد گرفتم رو پنجه ی پام راه برم،مامانی میگه این جوری خوبه،بزرگ که شدی کف پات صاف نمیشه!

یاد گرفتم با متد های جدید روز برقصم!هیچ کسی هم بهم یاد نداده ها!معلوم نیست از کجا یاد گرفتم!

چند تا کلمه ی جدید یاد گرفتم.می تونم «عطیه» رو صدا کنم.به آبجی زهرا هم می گم«اوجیه» و بعضی وقتا هم بهش می گم«اولالا»!«مامان» و «بابا» رو هم که قشنگ یاد گرفتم بگم.راستی تو عید همه رو«بابا» صدا می زدم.دلم براش تنگ شده بود.یه مدت هم به مامان می گفتم «مامانی».

خیلی قبلنا هم به «دالی» می گفتم «هااااگی».

به خیار شور میگفتم«شور» اما الان هم به خیار و هم به خیارشور میگم:«کیور».به گوجه هم میگم«گوجی»

اگه از کسی چیزی بخوام اونو نشون میدم و میگم:«بوده!»یعنی «بده»!وقتی هم اون بهم داد،میگم«مهس» یعنی «مرسی».

چند روز پیش عطیه بهم یاد داده بود بگم «مونا».همون جوری که برزو ارجمند تو قهوه ی تلخ میگه.من مثل خودش دستامو می گرفتم بالای لبم.اما به «مونا» می گفتم «موونی»!

قبلنا وقتی بابایی زنگ میزد باهاش حرف نمی زدم.آبجی می گفت حتما به خاطر این که بابا رفته باهاش قهر کردم.اما تازگیا باهاش آشتی کردم.وقتی تلفن رو می زنن رو آیفون باهاش صحبت می کنم.و هی صداش می کنم.بعضی وقتا هم با عکسش حرف می زنم. بعضی وقتا هم آیفونو برمی دارم و باهاش صحبت می کنم.هی هم به مامانی اشاره می کنم که در رو باز کنه تا بابا بیاد تو!

قبل از این که امتحان عطیه اینا شروع بشه،نزدیکای ظهر یعنی قبل از این که بیاد خونه، می رفتم رو صندلیم که کنار پنجره س و تا وقتی که بیاد صداش می کردم.

وقتی مامانی یا آبجیا بهم میگن بوس بده،لپم رو میارم کنار دهنشون تا بوسم کنن.اصلا هم درست بلد نیستم کسی رو بوس کنم.وقتی کسی ناراحته،لپمو میارم کنار دهنش و بعد با دهنم صدای بوس کردن درمیارم!

هنوز زبون باز نکرده اون قدر حرف میزنم که بعضی وقتا آبجی زهرا بهم میگه:بسه دیگه!چه قدر حرف میزنی!

وقتی مامانی داره درس می خونه من کتابو می زنم کنار و خودم میشینم بغلش!

یادگرفتم وقتی مامانی میگه،چشم و دهن و بینی و ابرو و پا و دست و پیشونی و گردن و دندونا و موها و لپ و شکم و انگشتا و ناخونامو بهش نشون بدم.

چشمک زدن رو هم که از خیلی وقت پیشا بلد بودم.وقتی عطیه میگه بیا بشین رو پام،دنده عقب می گیرم و عقب عقب یرم میشینم رو پاش.

یاد گرفتم بگم نه و هم زمان سرم رو ببرم بالا.واسه همین هرچی بهم میگن میگم «نه»وقتی هم می خوام بگم آره فقط سرمو تکون میدم و ابروهامو کج می کنم.

وقتی کسی از بیرون میاد،می دوم دم در و هی سرم رو تکون می دم و می گم«سسس» یعنی سلام!خداحافظی کردن هم که همون بای بایه.خیلی وقت پیشا بلد بودم.تازه پای تلفن هم وقتی بهم میگن خداحافظی کن،به تلفن بای بای می کنم!

الان هم دارم با اسباب بازی های عطیه بازی می کنم و هی برای خودم چای میریزم و با چنگال هم می زنم.بله!خودم چای میریزم!قوری رو خم می کنم سمت فنجون و میگم:«ششششش» یعنی که مثلا صدای چایه!بعد هم فنجونو بلند می کنم و ادای چای خوردن درمیارم.تازه بعضی وقتا به عروسک های آبجیا هم چای میدم.

حسابی یاد گرفتم نقاشی کنم.وقتی بهم ورقه و خودکار میدن زود میگم:«چش چش دو» یعنی «چشم چشم دو ابرو»!اون روز هم در و دیوارو خط خطی کردم!آخه دیدم خیلی سفیده،گفتم رنگی رنگی بشه!بعد عطیه بهم دستمال مرطوب داد و دو تایی با هم پاکش کردیم.

وقتی تشنه ام میشه میگم«آبه» و مامانی تو لیوان خودم بهم آب میده.بعضی وقتا هم آب رو میریزم رو میز، اون وقت خودم باید با دستمال پاک کنم!‍اون قدر قشنگ خونه رو تمیز می کنم!اگه رو زمین یه تکه نخ یا کاغذ افتاده باشه،بلافاصله برش میدارم و میدم به مامانی!بعضی وقتا هم لوله ی جارو برقی رو برمیدارم و مثلا جارو می کشم.

بعد از ظهرا که بقیه رو مبل نشستن و تلوزیون نگاه می کنن یا حرف می زنن،منم بلافاصله کنترل تلوزیون و کنترل دی وی دی رو بر میدارم،مال تلوزیون که بزرگتره رو میدم به مامانی یا عطیه یا آبجی زهرا، بعد هم خودم کنترل دی وی دی رو که کوچکتره رو می گیرم دستمو و میشینم رو مبل و تلوزیون نگاه می کنم و وسطش هم هی حرف می زنم و دکمه های کنترل رو میزنم یعنی مثلا دارم کانالو عوض می کنم.

وقتی آبجی اینا با هم بازی های فکری می کنن،منم هی پشت سر هم تاس می اندازم و میگم:«شیش شیش»!

نماز هم بلدم بخونم.وقتی می خوام نماز بخونم مقنعه و چادر سرم می کنم و دستمو می گیرم کنار گوشم و آروم یه چیزایی میگم یعنی همون «الله اکبر» بعد هم میرم سجده.تو کل نماز هم آروم آروم یه حرفایی میزنم که مامان اینا نمی دونن یعنی چی.ولی من نماز می خونم.آخرش هم دستمو تو هوا تکون میدم که یعنی نمازم تموم شد.

یه جا که میشینم و اگه بخوام کسی کنارم بشینه صداش می کنم و دستمو می زنم به زمین که یعنی این جا بشین.همین الان هم عطیه و آبجی رو مجبور کردم که بشینن تو کمد دیواری کنارم!

خوب تونستم آبجی رو بنشونم یه جا عوض همه ی این مدت برام بنویسه ها!

فعلا خداحافظ.